افزایش معتاد ولگرد در پایتخت

معاون سازمان رفاه و خدمات اجتماعی شهرداری تهران گفت: معتادان ولگرد در پایتخت با توجه به تغییر الگوی مصرف از مواد مخدر افیونی به صنعتی در حال رشد است.

به گزارش مهر، دکتر رضا جهانگیری فر با بیان اینکه اعتیاد در کشور هوشمندانه در حال رشد است گفت: متاسفانه برخورد با پدیده اعتیاد هوشمندانه رفتار نکرده ایم در حال حاضر الگوی مصرف مواد مخدر از مواد افیونی به توهم زا در حال تغییر ماهیت است و این نوع مواد مخدر اضطراب، هیجان و... را در فرد معتاد ایجاد می کند و با یک بار مصرف امکان ترک آنها وجود ندارد.

وی ادامه داد: تغییر رفتاری سریع در افرادی که معتاد به مواد مخدر صنعتی هستند سبب می شود این افراد بسیار زود از جامعه طرد شوند و به دلیل رفتارهای غیرطبیعی و گرایش به مواد دیگر مانند الکل و ایجاد برخی از رفتارهای نابه هنجار حتی از خانواده های خود نیز طرد می شوند. بنابراین در سطح شهر تهران ما از این معتادان ولگرد ژولیده بسیار می بینیم.

ادامه نوشته

جوانان ايراني ركوردار خيابان گردي اند!

يك جامعه شناس گفت: مشكلات نسل جوان ما ناشي از فقدان مهارت مديريت و عدم اشتغال به كار، ريشه مي گيرد و پديده ي تاريخ خيابان گردي است.

 جعفرباي در گفتگو با باشگاه خبرنگاران بيان كرد: شايد جوان ايراني از جمله جواناني باشد كه در دنيا ركورد خيابان گردي را به خود اختصاص داده و بيشتر وقت خود را در خيابان مي گذراند.

وي افزود: فقدان هدفگذاري هاي دقيق براي زندگي سالم از سوي خانواده براي جوانان اتفاق نمي افتد و اين امر به صورت يك عادت اجتماعي در مي آيد و اين افراد معمولا بدون برنامه زندگي مي كنند.

ايشان ادامه داد: افراد خيابان گرد به دليل بي هدف بودن و نداشتن برنامه ريزي در زندگي بيشتر وقت خود را در خيابان به سر مي برند كه اين امر باعث مي شود به كارهايي روي آورند كه با وجه آنان سازگاري دارد و به آن به عنوان يك تفريح و سرگرمي لذت بخش نگاه كنند.

جعفرباي تصريح كرد: افراد خيابان گرد در بيشتر مواقع با عناصري مثل خودشان روبه رو و گروههاي چند نفره را تشكيل داده و دست به حوادث احتمالي و از سوي ديگر چون به صورت گروهي و جمعي هستند تحت تاثير تحريك و تلقين رفاقت و دست دوستي به اقدامات بزهكارانه مي زنند.

اين جامعه شناس افزود: آلودگي هاي محيطي و وجود عناصر ناپاك در جامعه در واقع جامعه پذيري آنان را در معرض آسيب قرار مي دهد.

بحث شكل گيري شخصيت نامناسب و معيوب خواهد بود و به دليل ديگر چون از خانواده دورند و نظارت اجتماعي هم كاهش پيدا كرده آنان در خيابان رها شده و اين سرگرداني خياباني آنان را دچار مشكلات فراواني خواهد كرد.

وي در پايان خاطر نشان كرد: گاهي اين گروهها قربانيان باندهاي خطرناك بزهكاري، تفرقه اجتماعي قرار مي گيرند و اينان طعمه ي خوبي براي باندهاي مواد مخدر هستند.

با این همه گدا چه کنیم؟

«"گدا" و "متکدی" اسم‌هایی هستند که برایشان به کار برده می‌شود و جالب است به همان اندازه که به عنوان ناهنجاری‌های اجتماعی شناخته می‌شوند، به همان اندازه هم امنیت شغلی دارند و البته امنیت درآمدی!»

 عصر ايران در گزارشي بار ديگر به پديده تكدي‌گري پرداخته و آورده است: «آنها در حالی "لکه"های ناجور معابر عمومی خوانده می‌شوند که از طرف مردم مورد حمایت قرار می‌گیرند و به همین دلیل است که پول‌هایی که تحت عنوان "کمک" می‌گیرند، با آمار پولهای ریخته شده به صندوق‌های رسمی جمع آوری صدقه تقریبا برابری می‌کند تا این سؤال به وجود آید که تکلیف ما با این پدیده چیست؟ اصلا تکدی گران را باید محتاج‌هایی ببینیم که با این شیوه رفع احتیاج می‌کنند یا متخلفانی که خطایشان درآمدی است که لازم نیست برایش زحمت زیادی بکشند. سؤال دیگر این است که مسوؤلان باید چه مسؤلیتی را در قبال آنها احساس کنند.

متکدی؛ محتاج یا مجرم

مرسوم است که معتادان را به دلیل شرایط دشوار و غیرقابل تحملی که دارند بیمار می‌خوانند نه خلافکار که البته این ادعا، جای بحث فراوان دارد؛ اما این مساله برای تکدی گران فرق می‌کند و حتی اگر احتیاج‌شان هم ثابت شود، نمی‌توان رفتارشان را توجیه کرد چرا که نهادهای مسؤول هم در قبال محتاجان مسؤلیت دارند و هم در قبال مجرمین. به همین دلیل یکی از تردیدهایی که دستگاه‌های مربوطه باید به آن پاسخ روشنی بدهند، این است که متکدی اگر مجرم است چرا آزاد است و اگر محتاج است چطور می‌تواند برای رفع احتیاجش، ناهنجاری اجتماعی به وجود بیاورد؟

ادامه نوشته

پایین آمدن سن اعتیاد به چه معنایی است؟!

آمارهای جسته و گریخته‌ای که منتشر می‌شود، نشان از بالا رفتن سن ازدواج دارد و البته آماری دیگر هم از این دست منتشر شده که کاهش سن اعتیاد را نشان می‌دهد؛ آیا این آمارها به هم مرتبط است یا نه؟ آیا مثلا می‌توان گفت که مشکلات موجود در راه ازدواج، زمینه‌ساز گسترش اعتیاد شده است یا نه؟

به گزارش «تابناک»، در جایی که سخن از تغییر الگوی مصرف مواد مخدر از نوع سنتی به صنعتی به میان می‌آید، کاهش سن اعتیاد، دیگر آن قدرها هم زشت نیست، چرا که کمپ‌های ترک وضع مناسبی ندارند، کلینیک‌های ترک هم از نوع دیگری از مخدر البته با دوز کمتر (و شاید اعتیاد قانونی‌تر) بهره می‌گیرند، آشپزخانه‌های طبخ مخدرهای صنعتی هم روز به روز افزوده می‌شوند و معتادانی پرورش می‌دهند که دیگر مجرم بالقوه هستند، نه بیمار و خلاصه همه راه‌های مقابله با اعتیاد به اندازه‌ای بیمارند که دیگر نه شمار مبتلایان مهم باشد و نه سن شروع استعمالشان!

ادامه نوشته

در حسرت پیاده‌روی بی‌دغدغه

از زمان ورود نخستین اتومبیل به ایران، مسئله حفظ جان عابر پیاده در برابر مرکب آهنین جدید ذهن‌ها را به خود مشغول کرد.

از آن پس و طی دهه‌هایی که سپری شدند، عابران زیادی قربانی حادثه رانندگی شده‌اند یا نقص عضو پیدا کرده‌اند. در زمان حاضر ،تهران و دیگر شهرهای پرجمعیت کشور ما به صورت روزافزون از خودروهای سواری انباشته می‌شوند. خودروهای جدید تمامی حاشیه خیابان‌ها را در شب یا روز پر می‌کنند و پیاده‌روها هم از این وضعیت درامان نیستند اما رانندگانی که پشت فرمان خودرو نشسته‌اند، همواره این دغدغه را دارند که با شتاب به مقصد برسند. در نتیجه عابر پیاده در شهرها آرام‌آرام مغلوب ماشین‌مداری شده است تا آن اندازه که معابر شهری هر روز برای رفت‌وآمد سریع‌تر خودروها توسعه پیدا می‌کنند و سازوکارهای مناسب‌سازی معابر برای گذر بی‌خطر عابر پیاده آهنگ ‌کندی دارند.

ادامه نوشته